Column: Onoverbrugbare kloof voor kinderen van de club

( 0 reacties)
Ziggo Alles-in-1 Voordeelpakket €39,95 p.m.
Column: Onoverbrugbare kloof voor kinderen van de club

Een column geschreven door Jaap van de Venis over kinderen van de club, een uitstervend ras. In deze column richt Van de Venis zich op Donny van de Beek, een echt kind van de club.

Never a dull moment bij Ajax. Ook als het goed gaat. Waar de één schittert, is de ander ontevreden. Nieuwste exponent van deze wet, zij het flink opgeklopt door de media: Donny van de Beek, in potentie voormalig kind van de club. Het kind van de club, een ras met een afnemende levensverwachting. De kloof tussen kind van de club en clubman wordt alsmaar groter en de kans dat er iemand is die deze schier onoverbrugbare kloof kan oversteken wordt alsmaar kleiner. Davy Klaassen deed een dappere poging, maar hij was op zijn 25ste kind van de club af, waarmee hij het stadium van clubman en een nominatie voor mister Ajax voorgoed kon vergeten. Alles door die nietsontziende kloof.

Het lijkt erop dat spelers op steeds jongere leeftijd resistent worden voor het Ajax-virus. We moeten uit zien te vinden wat er nodig is om deze ontwikkeling te stoppen, hoe we het virus weer vrijuit in het Ajax-bloed kunnen laten dobberen. We weten allemaal welke factoren de resistentie veroorzaken – geld, zaakwaarnemers, oliesjeiks – maar weten niet hoe we het kunnen tegenhouden. Het is een pijnlijke trend, vooral voor fans. Zij zien lijdzaam toe hoe spelers als Tete, El Ghazi en Bazoer na een kleine periode van tegenslag direct eieren voor hun geld kiezen. Zelfs voormalig kinderen van de club kunnen steeds minder geduld opbrengen. Ook in de huidige generatie. Zelfs Donny van de Beek. Bejubeld in de jeugd, bejubeld in Ajax 1, het oudste kind van de club in de huidige selectie (de geblesseerde Joël Veltman buiten beschouwing gelaten). Je wil tegen hem uitschreeuwen: Donny, hou vol. Het is een kwestie van tijd voor je de plek van Schone overneemt. Heb toch even geduld. De loopplank over die gemene kloof zal spoedig weer uitklappen, jij kan de overkant bereiken. Maar ook hij, zélfs hij, lijkt ten prooi te vallen aan de degeneratieve parasiet genaamd buitenlands voetbal. Sterker dan ieder virus, besmettelijk als de pest. 

Waar de mens steeds ouder wordt, worden kinderen van de club steeds minder oud. Om uiteenlopende redenen. Ergens beklijft nog steeds het gevoel dat hét kind der kinderen van de club, Abdelhak Nouri, de stap had kunnen en willen maken tot clubman. Maar uitgerekend hij werd getroffen door het noodlot. Hij had kunnen uitgroeien tot vader van de kinderen van de club, een voorbeeld voor hen – velen vrienden van hem – die nu de club vroegtijdig verlaten, om welke reden dan ook.

Maar dit blijft natuurlijk speculeren. Want natuurlijk moet je alles in perspectief bekijken, je moet alles beschouwen in relatie tot het huidige voetballandschap. Maar toch hoef je niet mee te gaan in de ongeschreven wetten die dit landschap hebben gevormd. In dit geval is klimaatverandering juist wel gewenst, en als jonge speler kun je dit teweegbrengen. Een afkoeling van het alsmaar meer verhitte voetbalklimaat. Soms is het beter om relativering achterwege te laten, om even niet alles in perspectief te plaatsen, om gewoon sec te kijken naar de situatie: ik zit bij Ajax, de club die mij groot bracht, waar ik veel geld verdien – veel meer dan de meeste van mijn leeftijdsgenoten – en ik alle kansen heb gekregen, waar ik opgroeide tot kind van de club, waar ik in een zeldzaam fijn voetballend team terecht ben gekomen, ik leef een onbezorgd leven. Hoe groot is de kans dat je elders in een zelfde situatie beland? Gouden bergen die worden beloofd zijn vaak slechts goud gespoten met een chemisch goedje waar je uiteindelijk misselijk en ongelukkig van wordt. De gouden kleur is alles behalve permanent. Je kunt kiezen voor de garantie van nog tien jaar onbezorgd leven, of je kunt kiezen voor een sprong in het diepe, waarbij je niet weet of je zacht zult landen.

Fuck de relativering. Fuck de vraag ‘wat zou jij doen in zijn situatie doen?’ Alsof je iemand vraagt wat hij zou doen als hij tijdens de Tweede Wereldoorlog had geleefd. Die vraag kun je nooit beantwoorden. Kijk naar de huidige situatie en stel je de vraag die je moet stellen: ben je op dit moment gelukkig? Van twee wedstrijden op de bank word je niet ongelukkig. Niet als er perspectief is. Niet als je plezier hebt. Niet als je ploeggenoten om je heen hebt die plezier hebben en waar je van leert. Alleen als dat laatste niet het geval is, kun je aangeven dat je liever verder kijkt. Maar kom daar dan ook eerlijk voor uit. 

Reacties ›
Om een reactie te plaatsen dien je in te loggen of te registreren, dit duurt maar 1 minuut!

zaterdag 25 augustus 2018
18:30
Volledige programma ›